W zasadzie istnieje wiele odmian strategii inwestowania w instrumenty dłużne; praktycznie każdy inwestor, bez względu na to czy jest to duży bank, fundusz emerytalny czy osoba fizyczna, może wypracować własną odmianę strategię zarządzania.

Tym niemniej wszystkie strategie można zaliczyć do jednej z 4 podstawowych grup strategii:

1. Strategie pasywne,
2. Strategie aktywne,
3. Strategie dopasowania,
4. Strategie immunizacji.

STRATEGIE PASYWNE

Są to najprostsze sposoby zarządzania instrumentami dłużnymi. Wielu drobnych inwestorów, często podświadomie, wykorzystuje tego typu strategie.

W zasadzie podstawową strategią pasywną jest strategia typu "kup i trzymaj" (ang. "buy and hold") sprowadzająca się do doboru obligacji zgodnych z oczekiwaniami i graniczeniami inwestora i przetrzymaniu tego portfela do terminu wykupu.

Bardziej zaawansowaną odmianą strategii typu "buy and hold" jest tzw. strategia indeksowania. Polega ona na tworzeniu portfela obligacji (lub innych instrumentów dłużnych) zbliżonego do wybranego indeksu, którego skład odzwierciedla skład rynku instrumentów dłuznych. Tak utworzony portfel osiąga wyniki zbliżone do przecietnych wyników osiąganych przez wszystkie instrumenty dłużne na rynku. Z uwagi na to, że indeks rynku obligacji zawiera z reguły bardzo dużo rodzajów obligacji, zachodzi konieczność reprezentatywnego "przybliżenia" indeksu za pomocą niewielkiej liczby obligacji.

STRATEGIE AKTYWNE

W ramach strategii aktywnych możemy wyróżnić więcej ich odmian niż ma to miejsce w przypadku strategii pasywnych.

Generalnie strategie aktywne można podzielić na dwie duże grupy:

1. strategie wykorzystujące brak efektywności rynku.

Strategie te polegają na identyfikacji i nabywaniu niedowartościowanych obligacji lub na wykorzystywaniu różnic cenowych w różnych segmentach rynku obligacji. W przypadku rynku obligacji korporacyjnych strategia zakłada analizowanie sytuacji finansowej emitentów obligacji i identyfikacja tych, których sytuacja ulegnie zmianie, co spowoduje zmianę ratingu nadanego przez agencje ratingowe, i w efekcie wzrost ceny. Oczywiście decyzje inwestycyjne powinny wyprzedzać ogłoszenie ratingu kredytowego.

2. strategie prognozowania przyszłego poziomu stóp procentowych.

W ramach strategii opartych na oczekiwaniach co do stóp procentowych możemy wyróżnić dwie podkategorie:

- strategie wynikające z oczekiwań braku zmian stóp procentowych.

Jeśli inwestor zakłada, że stopy procentowe (stopy dochodu obligacji) nie będą się zmieniać, to trzeba do tych oczekiwań dopasować odpowiednie strategie. Jeśli krzywa dochodowości (wykres obrazujący zależność pomiędzy terminem wykupu obligacji a stopą procentową) jest i pozostanie malejąca (tzn. obligacje o krótszym terminie do wykupu są oprocentowane wyżej od tych o dłuższym terminie do wykupu), to warto inwestować w instrumenty o krótszym terminie wykupu, a po ich wykupie dokonywać reinwestycji (tzw. rolowania) w obligacje o podobnie krótkim terminie do wykupu.

Jeśli krzywa dochodowości jest i pozostanie rosnąca, to warto inwestować w instrumenty o dłuższym terminie do wykupu niż horyzont inwestycyjny i sprzedawać je przed terminem wykupu.

- strategie wynikające z oczekiwań zmian stóp procentowych.

Strategia jest stosowana w przypadku kiedy inwestorzy oczekują takich samych zmian wszystkich stóp procentowych. Jeśli oczekiwany jest wzrost stóp, co wywoła spadek cen obligacji, to należy zmniejszyć duration (czas trwania) portfela.

Jeśli oczekiwany jest spadek stóp, co wywoła wzrost cen obligacji, to należy zwiększyć duration portfela.

STRATEGIE DOPASOWANIA

Pełna nazwa tej strategii to strategia dopasowania przepływów pieniężnych (ang. cash flow matching), a polega ona na tym, że do każdego ujemnego przepływu pieniężnego (np. płatności dla wierzyciela), poczynając od ostatniego, a kończąc na pierwszym, "dopasowuje" się kolejne dodatnie przepływy pieniężne, będące efektami inwestycji w obligacje. W idealnej sytuacji jest inwestor który jest w stanie znaleźć takie obligacje, których terminy wykupu wypadają dokładnie w terminach łatności swoich zobowiązań. Podstawowym warunkiem stosowania tej strategii jest duża liczba różnych rodzajów obligacji o różnych terminach do wykupu na rynku.

STRATEGIE IMMUNIZACJI

Strategia ta opiera się na skonstruowaniu portfela zapewniającego dochód w określonym czasie bez względu na zmiany stóp procentowych (dopasowanie duration portfela do okresu inwestowania). Strategię tę można przedstawić na przykładzie, w którym występuje tylko jeden ujemny przepływ pieniężny, do którego inwestor musi "dopasować" dodatnie przepływy pieniężne.

Najprostszym rozwiązaniem jest zainwestowanie w obligację zerokuponową, której termin wykupu jest zgodny z terminem ujemnego przepływu pieniężnego i której wartość nominalna jest równa wartości zobowiązania inwestora.

Poprzez nabycie obligacji zerokuponowej inwestor jest uodpornionny (immunizowany) na ryzyko zmian stóp procentowych, bo bez wgledu na wielkość i kierunek zmian stóp procentowych, jego dodatni przepływ pienieżny z tytułu inwestycji jest znany i niewrażliwy na zmiany stóp.