Jeśli chcemy zapewnić sobie naprawdę wysoką emeryturę, powinniśmy pomyśleć nad stworzeniem "prywatnego funduszu emerytalnego".

Polski system emerytalny w części oparty jest na zasadzie "pay as you go", który polega w skrócie na tym, że składki pracownika trafiają do wspólnej puli, z której wypłacane są środki na bieżące świadczenia dla dzisiejszych emerytów. Z opublikowanego przez ZUS w marcu raportu wynika, że w ciągu najbliższych pięciu lat deficyt Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wyniesie aż 350 mld zł.

Niestety, prognozy demograficzne opracowane przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) nie są zbyt optymistyczne. W 2000 r. na każdego Polaka w wieku powyżej 65 lat przypadało 5 osób w wieku produkcyjnym, które mogły finansować jego emeryturę. W 2050 r. na jednego emeryta będą przypadać już tylko mniej niż 2 osoby zdolne do pracy.

Rozwiązaniem tej niekorzystnej sytuacji miało być powołanie do życia Otwartych Funduszy Emerytalnych (OFE)oraz wprowadznie dobrowolnych Indywidualnych Kont Emerytalnych (IKE). Jeśli idzie o OFE, to posiadają one jednak prawne ograniczenia dotyczące struktury portfela inwestycyjnego, co utrudnia im osiągnięcie pożądanych stóp zwrotu. Są również nieustannie narażone na zakusy polityków, którzy w obliczu problemów budżetu państwa chcieliby mieć większy wpływ na sposób wykorzystywania pieniędzy zgromadzonych w OFE. Najlepszym na to dowodem jest ostatni pomysł Ministerstwa Pracy i Spraw Socjalnych, aby składki przekazywane do otwartych funduszy emerytalnych przez najbliższe dwa lata zostały w ZUS, i poszły na bieżącą wypłatę emerytur.

W przypadku IKE problemem jest z jednej strony niewielka popularność tej formy oszczędzania oraz słabe zachęty podatkowe, a z drugiej strony istnieje całkiem realne ryzyko, iż państwo w przypadku dalszych problemów z deficytem budżetowym, będzie próbowało poprzez zmiany legislacyjne, "dobrać" się i do tych pieniędzy.

Tak więc jeśli nawet założylibyśmy, że system "pay as you go" będzie działał sprawnie, a rządzącym nie uda się przejąć trafiającej do OFE części składek oraz zostawią IKE w spokoju, to i tak emerytura przeciętnego Polaka stanowić będzie nieznaczną część jego ostatniego wynagrodzenia.

O emeryturę trzeba zadbać samemu – ile odłożymy, tyle będziemy mieli „na starość”. Przewiduje się, że emerytura wypłacana z dwóch obowiązkowych filarów – Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (zarządzanego przez ZUS) i otwartych funduszy emerytalnych (OFE) – będzie o ponad połowę niższa od ostatniego miesięcznego wynagrodzenia. W najtrudniejszej sytuacji materialnej mogą znaleźć się osoby odprowadzające najniższe
składki (np. prowadzące działalność gospodarczą na własny rachunek).

Wielu z nas posiada już w swoim portfelu karty kredytowe - jednak dla części ich właścicieli jest to tylko bezużyteczny kawałek plastiku, który dostali w swoim banku przy okazji otwierania rachunku osobistego lub założenia lokaty. Część osób nawet nie chce słyszeć o posiadaniu karty kredytowej.  Zwykle przeciwnicy kart podają  następujące powody:

- "boją" się ich używać, co wynika z niewiedzy na temat ich funkcjonowania;
- uważają, że karty kredytowe są dla nich za drogie;
- nie potrzebują ich.

Jednak karty kredytowe nie są ani takie drogie, ani takie "złe" jak się mogłoby wydawać, a umiejętnie z nich korzystając możemy nawet odrobinę poprawić własną sytuację finansową.

Od kilku miesięcy trwa powrót inwestorów na giełdę warszawską; po kilku miesiącach turbulencji wreszcie zapanował optymizm. Indeks warszawskiej giełdy WIG zanotował wzrost rzędu 92% (103,13% w skali roku) od najniższego poziomu w lutym 2009 do chwili obecnej (styczeń 2010), WIG20 wzrósł o ok. 83% (92,90% w stosunku rocznym)! Podobnie fundusze akcyjne ponownie przynoszą pokaźne zyski.